Koncepcja segregacji municypalnej, zgodnie z którą regiony odłączają się od siebie i tworzą niezależne gminy, zyskuje popularność w całej Hiszpanii.
Historycznie rzecz biorąc, 150 poprzednich przypadków segregacji miało wspólne motywy: niezadowolenie z źle zarządzanego budżetu, frustrację spowodowaną odpływem bogactwa bez żadnego zysku oraz pragnienie autonomii.
Ruchy te łączyła wspólna wizja, niezachwiane zaangażowanie i chęć wytrwania, niezależnie od tego, jak długa i trudna była droga.
Jak głosi przysłowie: „Podróż tysiąca mil zaczyna się od jednego kroku”. To doskonale oddaje ducha mieszkańców, którzy położyli podwaliny pod przyszłe pokolenia, zapewniając realizację korzyści płynących z samorządności. Bez jedności, zaangażowania i przekonania, wysiłki na rzecz segregacji nie powiodłyby się.
Bez takich cech miejsca takie jak Orihuela ryzykują utrwaleniem historii zaniedbania i obojętności wobec otaczających je regionów.
Krytycy twierdzą, że Orihuela zdaje się naprawiać swoje błędy, zamiast się na nich uczyć. Wiele nowych gmin, powstałych w wyniku segregacji, zdecydowało się nawet całkowicie zrezygnować z nazwy Orihuela, co podkreśla głęboko zakorzenione frustracje.
Kluczem do skutecznej segregacji jest jednak nie tylko zbiorowa wola, ale także obecność odpowiedniego przywództwa politycznego – lidera, który potrafi zjednoczyć zróżnicowane emocje, ambicje i społeczności wokół wspólnego celu. Krytycy twierdzą, że obecnie takiego przywództwa brakuje.
Sprawa niepodległości
Niepodległość oznacza zdolność danej społeczności do samorządzenia, zarządzania swoimi zasobami i budowania własnej tożsamości, wolnej od zewnętrznej ingerencji.
W Hiszpanii uzyskanie niepodległości jako gminy często wiązało się z długotrwałymi negocjacjami i oddolnymi ruchami. Na przykład Pilar de la Horadada uzyskała status gminy 30 lipca 1986 roku, po latach kampanii i dwóch dużych protestach, w tym jednym, podczas którego mieszkańcy zabarykadowali się w starym ratuszu. Ruch ponad 6,000 mieszkańców ostatecznie odniósł sukces, a jego kulminacją było utworzenie własnego ratusza.
W podobnym duchu Ruch Niepodległościowy w La Manga zlecił Politechnice w Cartagenie przeprowadzenie studium wykonalności. Celem studium jest ustalenie, czy La Manga mogłaby utrzymać się jako niezależna gmina, wykorzystując swoje zasoby.
Badania takie dodają wiarygodności ruchom niepodległościowym, zwłaszcza gdy przeprowadzają je szanowane instytucje wolne od zewnętrznej manipulacji.
Dla Orihuela Costa zlecenie podobnego studium wykonalności mogłoby wzmocnić argumenty za segregacją. Zwolennicy argumentują, że wybrzeże jest motorem napędowym gospodarki Orihueli, co popiera Izba Handlowa Orihueli. Uważają, że segregacja pozwoliłaby wybrzeżu zachować bogactwo, zamiast dotować Orihuelę i jej 22 pedanías.
Ścieżka naprzód
Jednak osiągnięcie niepodległości wymaga czegoś więcej niż tylko opłacalności ekonomicznej – wymaga silnego, jednoczącego przywództwa. Partia polityczna z kompetentnym liderem jest niezbędna, aby zjednoczyć przedsiębiorstwa, grupy społeczne i różnorodne stowarzyszenia w Orihuela Costa. Wysiłek ten nie może opierać się wyłącznie na anglojęzycznej ludności ani wąskim elektoracie.
Kolejnym kluczowym czynnikiem jest zaangażowanie wyborców. W ostatnich wyborach wzięło udział zaledwie 48% uprawnionych do głosowania – to znacząca poprawa w porównaniu z 2019 rokiem, ale wciąż niewystarczająca. Potrzebna jest kompleksowa kampania informująca mieszkańców, zarówno obywateli UE, jak i spoza niej, o ich prawach wyborczych. Dzięki wyższej frekwencji wyborczej i zjednoczonemu przywództwu, Orihuela Costa mogłaby wzmocnić swoją pozycję na rzecz autonomii i stworzyć podwaliny pod świetlaną przyszłość.
Segregacja to nie tylko kwestia niepodległości; to deklaracja samostanowienia. Przy odpowiednim przywództwie i zbiorowej woli Orihuela Costa mogłaby pójść w ślady innych, którzy z powodzeniem wytyczyli własną drogę.
