Była to druga oferta tej utalentowanej i profesjonalnej grupy (Actors Community Theatre Society), założonej przez Tony'ego i Angelę Godard w celu stworzenia „profesjonalnej grupy teatralnej w tym regionie”.
Ich pierwsza produkcja, „Don't Dress for Dinner” Marka Camolettiego, wystawiona w Centrum Kultury w Benijofar na początku tego roku, spotkała się z niezwykle entuzjastycznym przyjęciem. Z tej okazji ACTS wybrało „Żonę po śmierci” Erica Chapella. Spektakl był również wystawiany w Benijofar przez trzy ostatnie wieczory, a darowizna została przekazana na rzecz Benijofar Crisis Appeal. Spektakl wyreżyserowali Sue Stabler i Albert Stokes.
Eric Chapple był płodnym pisarzem, laureatem nagrody BAFTA, tworzącym sztuki teatralne i scenariusze telewizyjne. Prawdopodobnie najbardziej znany jest większości z nas jako autor nagradzanego serialu telewizyjnego „Rising Damp” z Leonardem Rossiterem, Francisem de la Tourem i Paulem Jonesem w rolach głównych.
„Żona po śmierci” to jedna z tych sztuk, których pomysł wydaje się bardzo prosty i bezpośredni. Komik i „skarb narodowy” Dave Thursby zmarł, a jego przyjaciele i byli współpracownicy zebrali się z żoną w jego domu, aby złożyć mu hołd. Brzmi to dość nudno i przewidywalnie, jednak nie wszystko jest takie, jakie się wydaje. Pozory bywają mylące, a wraz z rozwojem sztuki ujawniają się relacje bohaterów z Dave’em i jego prawdziwe uczucia do nich (które nie były zbyt przyjemne). Wszystko to potęguje, a w pewnym stopniu nawet przyspiesza, przybycie na pogrzeb tajemniczej kobiety. Okazuje się, że jest ona nie tylko byłą żoną Dave’a Thursby’ego, ale jedyną legalną żoną, ponieważ ich małżeństwo nigdy nie zostało oficjalnie zakończone.
Sztuka rozpoczyna się sceną, w której Harvey (scenarzysta Dave'a), grany przez Iana Vallendera, rozmawia z żoną Vi, graną przez Michelle Edwards, i rozmyśla o swojej relacji z Dave'em. Harvey postrzega siebie jako najlepszego przyjaciela i bliskiego powiernika Dave'a. Nie wie, że jego żona miała romans z jego rzekomo najlepszym przyjacielem. Ujawnia mu się również, że Dave, zamiast być jego przyjacielem, wcale nie lubił Harveya i zamierzał zrezygnować z roli scenarzysty.
Następnie poznajemy menedżera Dave'a, Kevina, granego przez Keitha Woznicę, oraz żonę Dave'a, Jane, graną przez Lesley Luker. Kevin, podobnie jak Harvey, to mężczyzna z przesadnym poczuciem własnej wartości, wierzący, że to on odpowiada za sukces, sławę i fortunę Dave'a. Niestety, okazuje się, że Dave również nie miał czasu dla Kevina i zamierzał zwolnić go ze stanowiska menedżera. Co gorsza, żona Kevina, Jane, również miała romans z Dave'em. Pod koniec pierwszego aktu, gdy kurtyna opada, Harvey mówi: „Czy my naprawdę kiedykolwiek cokolwiek wiemy o kimkolwiek?”.
Z kolei żona Dave'a, Laura, grana przez Robin Smith, wydaje się nie przejmować złym zachowaniem męża, ale pojawienie się Kay, granej przez Eileen Hamilton, kładzie kres tym problemom. Kay ujawnia, że jest legalną żoną Dave'a, a jego małżeństwo z Laurą było bigamiczne. Opisuje wczesną karierę Dave'a i jego bezwzględną, egoistyczną ambicję; stanowi to jaskrawy kontrast z jego późniejszą działalnością charytatywną i uwielbieniem.
Z relatywnie niewielką liczbą aktorów i długimi, pełnymi słów dialogami, ta sztuka nie jest łatwa do wyreżyserowania. Opisywana jako komedia, rzeczywiście zawiera wiele zabawnych momentów w pięknie napisanym scenariuszu. Wiele z nich ma jednak słodko-gorzki wydźwięk i z pewnością skłania widzów do refleksji nad prawdziwą naturą relacji i nad tym, jak dobrze znamy naszych przyjaciół i znajomych. Wszyscy aktorzy spisali się bardzo dobrze, a ich gra aktorska była dobrze zrównoważona i wiarygodna. Nie możemy również zapomnieć o wszystkich osobach pracujących za kulisami i na widowni. Scenografia była wspaniale zrealizowana i oświetlona, a jak zwykle w przypadku tej grupy, obsługa widowni była serdeczna i sprawna.
Po raz kolejny należą się wielkie brawa dla ACTS za stworzenie kolejnego pierwszorzędnego spektaklu, który ewidentnie spodobał się publiczności. Koniecznie wypatrujcie ich kolejnego spektaklu, którego premiera planowana jest na wiosnę przyszłego roku.
Paweł Mutter
